
Leczymy wysiłkowe nietrzymanie moczu związane z osłabieniem dna miednicy mniejszej (mięśnie Kegla) oraz odruchowe wydalanie moczu podczas wysiłku (kichanie, kaszel, podczas ćwiczeń, biegania itd.). Nawet kilka kropel na bieliźnie może już świadczyć o konieczności podjęcia leczenia, chyba że było to zdarzenie incydentalne np. podczas silnego stresu, przeziębienia; incydenty nawet raz w miesiącu świadczą o tym, że korzystamy z rezerw mięśni odpowiedzialnych za szczelność mięśni zwieraczowych. Im szybciej zaczniemy leczenie tym szybciej i prościej pozbędziemy się problemu, mięśnie nie wrócą do swojej sprawności samoistnie! Problem ten w późniejszym wieku może się znacznie zwiększyć, utrudniając kontakty społeczne. Przyczyny NM to m.in.: menopauza, przebyte porody, brak ruchu, otyłość, infekcje układu moczowego. Problem ten coraz częściej występuje u ludzi w średnim wieku zarówno u mężczyzn, jak i kobiet. Kobiety jednak stanowią zdecydowanie liczniejszą grupę ze względu na anatomię układu moczowego (krótka cewka) oraz ze względu na przebyte porody, zmniejszające tonus mięśni dna miednicy mniejszej. Co druga z nas może mieć tę przypadłość!
Schorzenie to można skutecznie leczyć, a pomoże w tym odpowiednio dobrana rehabilitacja.
Co wykonujemy:
- Elektromiografia - badanie siły mięśni dna miednicy mniejszej a także unerwienia. Tylko unerwione mięśnie biorą czynny udział w procesie napinania cewki moczowej. Na podstawie wyników badania dobieramy właściwy przebieg terapii.
- Biologiczne sprzężenie zwrotne (ang. biofeedback) - polega na świadomym napinaniu i rozluźnianiu mięśni dna miednicy. Wykorzystujemy tu elektrodę dopochwową u kobiet (doodbytniczą u mężczyzn) połączoną ze specjalnym aparatem. Dzięki temu osoba może bardziej świadomie napinać i rozluźniać mięśnie, co pozwala znacznie zintensyfikować efekty terapii. Obecne urządzenia, które rejestrują pracę mięśni, posiadają elektrostymulator, którego zadaniem jest wzmocnienie mięśni podczas skurczu, aplikując prąd elektryczny o odpowiednich parametrach (metoda ETS).
- Elektrostymulacja mięśni dna miednicy - w tej metodzie wykorzystuje się również elektrody dopochwowe. Podczas elektrostymulacji stosuje się impulsy elektryczne o częstotliwości z zakresu 5-50 Hz i natężeniu dostosowanym do odczuć pacjentki/pacjenta. Elektrostymulacja pobudza do pracy odnerwione mięśnie, co przyczynia się do wzrostu inerwacji i zwiększenia liczby jednostek mięśniowych dna miednicy.
Etapy terapii:
- Każda kobieta/mężczyzna przed rozpoczęciem terapii powinna skonsultować się z lekarzem ginekologiem/urologiem, w celu wykluczenia przeciwwskazań do zabiegów.
- Umówienie pierwszej wizyty w specjalistycznym gabinecie fizjoterapii.
- Podczas tej wizyty wykonana zostanie elektromiografia, na podstawie której terapeuta określi przebieg terapii.
- Na kolejnych wizytach w gabinecie fizjoterapii, wykonywane są zabiegi elektrostymulacji oraz ćwiczenia z biologicznym sprzężeniem zwrotnym - biofeedback, o parametrach opartych na wynikach elektromiografii.
- W końcowym etapie terapii istnieje możliwość wypożyczenia aparatu do elektrostymulacji i wykonywaniu zabiegów w domu.
Wysoka skuteczność, brak skutków ubocznych. Terapię można stosować niezależnie lub jako uzupełnienie do leczenia farmakologicznego czy chirurgicznego.
W razie pytań i wątpliwości służymy pomocą, zadzwoń my oddzwonimy!
Teraz możesz ćwiczyć też w domu z nową aplikacją Kegler!
PNF jest koncepcją posiadającą własną filozofię i zasady pracy z pacjentem. Celem terapii jest praca nad funkcją, którą pacjent chce odzyskać, usprawnić. Chory postrzegany jest całościowo, wykorzystuje silne mięśnie i mocne regiony ciała do wzmacniania słabszych i aktywowania rezerw mięśniowych i odpowiedniej motywacji. Terapia jest bezbolesna - to pacjent określa granice i zakres działania, terapeuta towarzyszy i pomaga. PNF posiada całą gamę działań, które pozwalają wzmocnić mięśnie, zakres ruchomości poprzez wykorzystanie wzorców ruchowych kończyn górnych i dolnych, ćwiczonych z oporem. Jest to także terapia na macie, nauka chodu, ćwiczenia mięśni mimicznych, praca nad oddychaniem. Terapię tę możemy wykorzystać do rehabilitacji w ortopedii: po złamaniach, po wstawieniu endoprotez, w neurologii: SM, udary, w pediatrii, a także w leczeniu wad postawy. Koncepcję tę można wykorzystać także do wzmacniania mięśni miednicy mniejszej - terapia nietrzymania moczu.
Koncepcja ta powstała w 1946 roku w kalifornijskiej klinice w Valejo. To tam niemiecki neurofizjolog dr Herman Kabat wraz z fizjoterapeutką Maggie Knott pracowali nad PNF. Przez następne lata wzrastało zainteresowanie tą terapią, która do dziś doskonali się i przeobraża wykorzystując najnowsze osiągnięcia nauk medycznych.